|
|
|
|
 |
 |
Niezastąpiony w kuchni.
Pieprz nosi zasłużone miano KRÓLA PRZYPRAW.
Przyprawa ta, odgrywająca dużą rolę w kuchni całego świata, to owoc rośliny PIPER NIGRUM .
Największym producentem pieprzu są Indie, uprawia się go również
w Indonezji, Malezji i Brazylii i Wietnamie.
Handel pieprzem to jedna czwarta całego światowego rynku przypraw. Największym jego importerem jest Ameryka.
Podobnie jak sól, pieprz był drogi; jego cenę podniósł popyt stworzony przez Cesarstwo Rzymskie. Arabowie zbijali fortuny na dostarczaniu pieprzu Rzymianom, a rzymscy kupcy często dodawali doń jagód jałowca, aby więcej zarobić. W pewnym okresie za pieprz płacono tyle złota, ile sam ważył. Można powiedzieć, że zmienił on bieg historii, bo to z jego powodu Europejczycy szukali drogi na Wschód. Ta pogoń za pieprzem ożywiła cały handel przyprawami i sprzyjała wytyczaniu nowych szlaków, bez czego kolonialne imperia nowoczesnego świata zapewne by nie powstały. Wspaniała kariera skromnego ziarna należy już do przeszłości, jednak dla kucharza pieprz jest nadal jedną z najważniejszych przypraw.
Pieprz czarny pochodzi z równikowych lasów Indii; najlepszy jest z Wybrzeża Malabarskiego. Jest to wieloletnie pnącze, które po ośmiu latach osiąga dojrzałość i rodzi owoce przez 20 lat. Zbiera się niedojrzałe, zielone owoce; ich smak jest łagodniejszy i bardziej „owocowy”, ale pikantny. Po wysuszeniu na słońcu otrzymujemy pieprz czarny.
Aby uzyskać pieprz biały, owoce pozostawia się na gałązkach, aż dojrzeją i nabiorą czerwonej barwy. Następnie moczy się je, pozbawia owocni i suszy. W smaku są mniej pikantne niż czarny pieprz.
Czerwony pieprz, dojrzały, trudno kupić poza krajami, w których rośnie. Niemal dojrzałe, miękkie, różowe owoce południowoamerykańskiego drzewa Schinus, terebinthifolius ,to tzw. pieprz różowy. Ich aromat jest nieco żywiczny, a wartość kulinarna głównie kolorystyczna: ładnie kontrastują zmieszane z zielonym, czarnym i białym pieprzem.
|
|
|
drukuj |
|
|
